Menu Sluiten

Wanneer geluk en verdriet zo dicht bij elkaar ligt…

Toolenburgse Plas - Hoofddorp
Blogs volgen of delen?

Het is een heerlijke zomerse dag. Het zonnetje schijnt uitbundig terwijl de witte wolken langzaam door de lucht varen. Voor de corona- crisis werd de blauwe lucht iedere paar minuten gestoord door een aankomend of vertrekkend vliegtuig. Maar nu heerst er stilte. Stilte in de lucht. Eerst was dat erg opvallend. Nu raak ik er toch min of meer aan gewend.

Toolenburgse Plas - Hoofddorp
Toolenburgse Plas – Hoofddorp

De zomerse zon trekt me naar buiten. Samen met mijn vriendin en haar 1-jarige dochtertje besluiten we om ‘de plas’ te lopen. Op ons gemak lopen we. De wereld ziet er door de ogen van een 1- jarige volkomen anders uit. Ieder schelpje, bankje en vooral de hondjes zijn wondermooi.

We genieten van dat kleine mooie bijzonder wondertje.

We weten allebei maar al te goed hoe het is een kind te moeten missen.
Allebei zijn we ‘lid’ geworden van de club waar je geen lid van wilt zijn.
Maar het is anders gegaan.

De wereld door de ogen van een moeder die een kind moet missen ziet er ook anders uit.
Wat voor andere ouders grote drama’s zijn; van kinderen die niet willen slapen of eten of noem het maar op, zijn voor ons te relativeren.
Want uiteindelijk gaan vrijwel alle kinderen slapen, eten of noem het maar op.
Maar de onze niet…
Hadden ze maar voor dat poosje niet gegeten of geslapen of….

brandweerauto

De loop om de plas duurt langer dan gepland. Uiteindelijk moeten we zelfs nog een beetje haasten om op tijd weer terug te zijn.
Maar dan… precies op het moment dat we echt op moeten schieten gebeurt het.
Twee vuurrode brandweerwagens rijden het terrein op. ‘Kijk, zegt mijn vriendin zachtjes. Daarin reed mijn zoontje nog twee weken voor hij ziek werd. Twee weken voor de operatie en het moment waarop alles veranderde.”
Daar is opeens weer de rauwe rouw. De golf, die overspoeld, waardoor de tranen beginnen te lopen. Van de zomerse zon is opeens weinig meer te zien. Er is alleen nog maar dat diepe, donkere, ongelofelijk zware gemis. Ik zie haar slikken. Snel proberen over te schakelen. Weer slikken.


‘Laat het maar zijn’, zeg ik zachtjes tegen haar. ‘Laat het maar…’.
Ze huilt. Zoals alleen een moeder kan huilen met een gat in haar hart.
En ook, zoals alleen een moeder die weet wat groot gemis is, veegt ze haar tranen even later weer weg. Het kleine meisje is er. De ander moet van school worden gehaald.
De golf is weer voorbij. De tranen weer weg.
Maar het gat wordt nooit kleiner. Het gemis blijft altijd.
Vandaag vertegenwoordigd door twee vuurrode brandweerwagens op deze mooie zomerse dag.
Daar, rondom te plas, liggen geluk en verlies, even heel dicht naast elkaar.

Blogs volgen of delen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *