Menu Sluiten

Rouwverwerking. Dat hoeft niet!

Blogs volgen of delen?

Ik zit in een kennismakingsgesprek met een andere coach uit een ander vakgebied. Even hiervoor vertelde ik haar over het overlijden van onze dochter. Waarop zij de vraag stelt: Speelt dat nog dan?

Heel even ben ik verbijsterd. Dan antwoord ik haar.

Frans en Jan

Frans Bauer en Jan Dulles staan, in het programma Tour de Frans, bij het graf van dochter Donna.
Kun je ooit zoiets verwerken? vraagt Frans aan Jan.
‘Ja, dat denk ik wel. Alleen is het een soort trauma dat altijd bij ons blijft’, zegt Jan. Daarna vervolgt hij: ‘De dood van een kind… het krijgt wel een plekje, maar het is gewoon iets onbegrijpelijks’.

Verwerken?

De woorden in onze rouwcultuur zijn beperkt. Het bestaat vooral uit ‘het een plekje geven’ en ‘rouwverwerken’.
Terwijl ik op de bank zit en het programma verder kijk merk ik dat mijn emoties opspelen. Rouw verwerken? Appels verwerk je in een appeltaart! Wortels verwerk je in een soep! Maar rouw verwerk je niet. Rouw verweef je!
Rouw geef je geen plekje in de kast of koelkast met de deur dicht of open. Rouw maakt deel uit van wie je bent. Van wie je wordt. Het is niet iets wat je af en toe uit de kast pakt of gewoon laat staan. Het is iets wat bij je gaat horen.

Manu Keirse schrijft in zijn boek Helpen bij verlies en verdriet:
‘In vroegere theorieën over ‘rouwverwerking’- ik heb afstand genomen van het woord ‘verwerking’- wordt aanbevolen de dierbare los te laten en te investeren in nieuwe relaties. Zulke modellen lijken aan te nemen dat liefde iets is als geld; Je neemt een som geld weg uit de ene investering om het in het volgende te stoppen.
De dood transformeert echter relaties, maar beëindigt ze niet. Alles wat je heeft verbonden, geraakt, geboeid in die persoon is niet verdwenen met de dood. Je moet het in een andere vorm integreren met je leven.  – blz 52-


Ann Savchenko – Unsplashed

Mijn antwoord

Op de vraag van de coach antwoord ik dan ook:
Ja, het speelt. Mijn levende kinderen spelen een grote rol in ons leven. Mijn dode kind speelt ook een rol. Zij is deel van ons. Wij hebben haar op een, voor ons mooie manier, in ons familieleven geïntegreerd. Met een lach en soms met een traan. Naarmate de jaren verstrijken zijn de tranen minder. Maar het gemis is dat nooit. Haar naam mag genoemd worden.


Ja, haar foto staat in de kast. Het is haar plekje. Maar mijn rouw en haar overlijden heb ik geen plekje gegeven. Dat heb ik verweven met wie ik ben. Dat maakt dat er soms opeens een golf van rouw over mij heen kan komen. Dat maakt dat ik soms geraakt kan worden door een vraag.
Maar het maakt ook dat mensen mij opzoeken wanneer ze hulp nodig hebben bij rouw. Wanneer ze willen leren hoe zij hun geliefde kunnen verweven met hun leven. Het maakt dat ik gebeld word wanneer mensen vastlopen in hun rouw, hulp nodig hebben bij het op een rijtje zetten van hun rauwe rouwemoties. Mijn ervaring maakt dat ik rouwbegeleidster ben geworden.
Dat ik mee mag lopen met het verweven van een geliefde in iemand anders’ leven.
Dat is het mooiste beroep wat ik me voor kan stellen.

En jij?

Praktijk Deborah is er juist voor mensen die niet aan rouwverwerking doen. Als rouwbegeleider neem ik je aan de hand. Samen met jou wil ik je helpen je geliefde in je leven te verweven. Dat kan in Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer, dicht bij de bollenstreek, fysiek. Maar mocht je een klik hebben en woon je veel verder weg dan kan dat ook online. Ik hoop dat je samen met mij door het rouwveld wil wandelen.
Niet om de rouw ‘een plekje te geven’ maar juist om je te helpen diegene waar jij zoveel van houdt op een andere manier een rol in je leven te kunnen laten spelen.
Laat wat van je weten! Ik ben er voor je!

Blogs volgen of delen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *