Menu Sluiten

Rouw begint met een bericht

Blogs volgen of delen?

“I’m sorry. Your baby died…”

Died… died… died… died… died…
The English words echo in the French hospital room I’ve been laying and waiting in for over a week.
Died… died… died… died… died…
Five Minutes ago my room was full with French nurses. Now there is nobody.
The silence seems deafening until I realise the tv is still on.  Raphael Nadal is still playing his match at Roland Garros. Like my world didn’t implode just a minute ago.

Died… died… died… died… died…
The words repeat in my brain.
Somehow, I have to grasp it. I’m not having a caesarean. My daughter isn’t going to be born this afternoon. I will never see her smile, how she grows, how she laughs and develops. The world just changed in that moment when the nurse told us the news. ‘I’m sorry. Your baby died…’

Died… died… died… died… died…
My husband and I clinch each other’s hands. We look into each other’s eyes and say softly: “We can do this… Together we can.”

Died… died… died… died… died…
We had no idea what kind of road was ahead of us. No idea of the incredible pain that would enter our soul with the death of a child. We had no idea how grief would split us apart. What child loss does to a marriage and our family. We had no idea of the hights of the waves of grief that would smash us down. We also had no idea of the way we would grow out of the darkness of the experience. How we would come out stronger and wiser. Together.

Our road of grief began that afternoon with the words: “I’m sorry. Your baby died…”
And while the word died keeps echoing in my brain to grasp the trauma of it all, I started to walk the journey of grief.

Rouw begint met een bericht

Hoe je het ook wendt of keert, of je dit proces nu rouwverwerking of rouwverweving noemt: het proces van rouw begint altijd met een bericht. Een naar, ongelofelijk en vaak onbegrijpelijk bericht.

De rouwfasen van Kubler-Ross

Jaren geleden, toen ik mijn opleiding tot verpleegkundige volgde, leerde ik de vijf rouwfasen van Kubler-Ross om tot rouwverwerking te komen.
Ontkenning, boosheid, onderhandelen, verdriet en depressie en als laatste accepteren zijn algemeen bekende termen rondom rouwverwerking geworden. Het model van Kubler-Ross is een geaccepteerde visie op rouw geworden. Het werd gebracht alsof je deze moest doorlopen om tot een goed rouwproces te komen. Een andere mogelijkheid leek er niet te zijn.

Andere visies op rouw

Het rouwtakenmodel van William Worden.

De afgelopen decennia zijn er echter veel andere visies op rouw ontwikkeld.
Zo beschrijft William Worden het rouwtakenmodel. Worden gaat ervanuit dat rouwen hard werken is. Dat er in een rouwproces taken volbracht moeten worden om uiteindelijk tot acceptatie van het verlies te komen. In de loop der tijd zijn er veel meningen over dit takenmodel gevormd en is het veranderd en aangepast. Maar blijft staan dat het een takenmodel is. Voor taken moet je werken. Rouwen is heel hard werken. Iets wat door de buitenwereld vaak onderschat wordt.

Photocredits: Jörg Prieser

Het duale proces van Stroebe en Schut

Misschien heb je wel eens gehoord van de metafoor dat je in een roeibootje belandt wanneer je een groot verlies te verwerken krijgt. ‘Rouwen is roeien met twee riemen’ stellen Stroebe en Schut in hun Duale proces. De twee riemen waarmee de persoon roeit, kenmerken elk een dimensie van het rouwproces. De ene riem richt zich op het verlies van de dierbare en alles wat daarbij komt kijken. De andere riem richt zich op het herstel, het leven dat verder gaat zonder zijn of haar dierbare. Om vooruit te gaan met het leven dat getekend is door verlies, zijn beide riemen nodig. Er hoeft geen constant evenwicht te zijn tussen beide riemen, maar het wisselen van riem is op termijn wel nodig om vooruit te varen.
Omdat ik me volledig kan vinden in het proces dat Stroebe en Schut beschreven hebben, gebruik ik die visie en metafoor regelmatig in mijn praktijk.

De vele verschillende theorieën en visies en het feit dat deze maar in ontwikkeling blijven, laat direct zien dat rouw een ingewikkeld proces is. Beinvloed door tijd, cultuur en vooral de persoon zelf.

Rouw begint met een bericht

Met welke visie of theorie je ook werkt: rouw begint altijd met het moment van het grote, levens veranderende nieuws. In mijn geval was dat: “I’m sorry. Your baby died…”. Voor de nabestaanden van MH17 kwam het met het bericht dat het vliegtuig de lucht uit was geschoten. Bij onze vrienden met het bericht dat hun zoontje een hersentumor heeft.
Rouw begint met een bericht. Daar begint de reis. De reis van het hervinden van jezelf.
Geen mens reageert precies hetzelfde op een bericht van verlies. Een reactie van verdoofd zijn en niets voelen komt veel voor. Maar ook juist tot actie overgaan.
Het mooie van rouw is dat jij precies zo reageert als jij dat nodig hebt. Jij hebt een perfect overlevingsmechanisme in je lijf dat precies gemaakt is op wat jij nodig hebt. Dus vertrouw op jezelf. Luister naar je eigen intuïtie. Daar start jouw route op de weg van rouw om die afschuwelijke werkelijkheid onder ogen te zien.

En jij?

Jij leest dit waarschijnlijk omdat ook jij je op een weg van rouw bevindt of hebt bevonden.
Het belangrijkste dat je moet weten over verdriet na verlies is dat het niet overgaat. Een persoon waarvan je hebt gehouden blijft altijd deel van je leven. Dat mag ook. Ik zou zelfs willen zeggen: “dat moet ook”.  Je leert leven met het verdriet. Rouw is de keerzijde van de medaille van liefde. Hoe groter de liefde, hoe groter de rouw. Ik beschouw dat zelf als een mooi compliment voor de berg tranen die ik om onze dochter heb gehuild.

Rouw is als een vingerafdruk. Iedereen heeft er een. Maar niet een is dezelfde. Niemand keurt je af op hoe jouw vingerafdruk eruitziet. Laten we dat ook niet doen bij hoe we rouwen.
Rouw is hoe je je leven organiseert na een verlies en hoe je de relatie met de overleden persoon en je leven herdenkt. Die weg is voor iedereen anders.


Rouwen kost moed. Hulp vragen nog meer!

‘Ik heb er echt een week tegenop gezien om je te bellen. Daarom had ik ook geen bericht achtergelaten. Maar nu ben ik zo blij dat ik je gesproken heb. Mijn rouwverwerking kan nu beginnen’.

Glimlachend lees ik het berichtje van een nieuwe klant. Iemand die zo moedig is geweest mij te bellen om samen met mij door het veld van verlies te gaan lopen. Het feit dat we geen rouwverwerking maar rouwverweving gaan doen laat ik nog maar even in het midden.
Daar gaan we wel komen.

Ben jij aan rouwverweving toe? Heb jij een groot verlies dat je met mij zou willen delen?
Kom voor een gratis kennismaking bij Praktijk Deborah. Jij bent welkom!

Blogs volgen of delen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.