Menu Sluiten

Brieven aan mijn zoon Joah- 4

Blogs volgen of delen?

For English translation click here

gedachten en belevenissen van een rouwende moeder

Brieven aan mijn zoon Joah. Ik schrijf ze, hij leest ze niet. Tenminste, daar ga ik vanuit of er moet in de hemel iets bedacht zijn voor het analfabetisme bij baby’s. Wellicht dat Jezus ze voorleest als verhaaltje voor het slapen gaan, al kan ik me dan wel wat spannenders indenken dan de gedachten en belevenissen van een rouwende moeder. Ik publiceer ze iedere tweede vrijdag  van de maand, omdat jij of iemand uit je omgeving er misschien wel iets aan hebt.

Het nieuwe normaal

Lieve Joah,

Is het normaal dat ik elke dag aan je denk en dan soms vreselijk verdrietig ben, om het volgende moment weer volop te genieten van het leven? Is het normaal dat ik nog steeds geen zinnig antwoord weet te bedenken op de ogenschijnlijk normale vraag ‘hoe gaat het’? Wat is eigenlijk ons normaal?

Op de dag dat we jou moesten begraven kregen we een prachtige brief of eigenlijk kreeg jij hem, maar hielp het ons de dag er na uit bed te komen. De schrijfster vertelt jou hoe de wereld stilstaat door een vreselijk virus, maar dat jij de mensen nog zoveel meer hebt stil gezet. Volgende maand word je twee. Twee jaar al (of nog maar) waarin wij op zoek zijn naar ons nieuwe normaal. En eerlijk gezegd denk ik niet dat we het gaan vinden. Simpelweg omdat het niet normaal is om je kind te begraven. 

Dus doen we maar wat voor ons normaal is, feestvieren omdat jij dat in de hemel waarschijnlijk ook doet. Slingers ophangen en taart eten op 11 mei, hopende dat de wereld even weer stilstaat bij het niet normale wonder dat jij bent. 

Liefs, mama


fotocredits: eigen foto

Letters to my son Joah – 4

thoughts and experiences of a grieving mother.

Letters to my son Joah. I write them, he doesn’t read them. At least, that’s what I assume or in heaven something must have been invented for illiteracy in babies. Perhaps Jesus reads them as a bedtime story, although I can imagine something more exciting than the thoughts and experiences of a grieving mother. I’m publishing them every second Friday of the month, because it might be of some use to you or someone around you.

The new normal

Dear Joah,

Is it normal that I think about you every day and sometimes feel terribly sad, only to enjoy life to the fullest the next moment? Is it normal that I still can’t come up with a sensible answer to the apparently normal question ‘how are you’? What is our normal?

On the day of your funeral we got a beautiful letter or actually you got it, but it helped us get out of bed the next day. The writer tells you how the world has stopped turning because of a virus, but it was you that has really turned people’s worlds upside down. Next month you will become two years old. Two years already (or only) in which we are looking for our new normal. And honestly, I don’t think we’re going to find it. Simply because it is not normal to bury your child.

So let’s just do what’s normal for us, celebrate your birthday because in heaven you probably do too. Hanging the garlands and eating cake on May 11. Hoping that the world again stops turning for a second, reminding all of us of the incredible miracle that you are, which cannot be captured in normalities. 

Love, mom

Blogs volgen of delen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.