Menu Sluiten

Blog

Draag elkaars lasten

Alleen

Ik vertrek met pijn in mijn buik. Het plan om met meerdere mensen naar deze trouwerij te gaan, gaat door allerlei omstandigheden niet door. Ik heb echter aan een van de medewerkers beloofd dat ik er zou zijn als ondersteuning. Trouw als ik ben, wil ik me daaraan houden. Maar om heel eerlijk te zijn ben ik niet zo van het alleen. Alleen vind ik stom en saai en vooral heel erg ongezellig.
Ik praat mezelf moed in. ‘Je gaat niet voor jezelf. Je gaat voor de ander!’
Dus zit ik in mijn eentje op een rij waar 30 andere stoelen staan.
Leuk vind ik het niet. Maar voor de ander doe ik het.  De zin “Draag elkaars lasten” komt in mijn hoofd op. Voor mij betekent dat: “Help de ander, altijd!”

Het schrijven van een kaart

“Help, ik weet niet wat ik schrijven moet!”

Het is ‘baby loss awareness’ week. Een week waarin er extra aandacht gevraagd wordt voor ouders en gezinnen die een kindje verloren zijn. Afgelopen maandag moedigde ik je aan een kaartje te sturen naar iemand waarvan jij weet dat ze een kindje zijn verloren. Ik hoop dat je zo moedig bent geweest dat te doen. Dat het gelukt is woorden op het kaartje te zetten en deze te posten.

Biddende roofvogel

Biddend, tegen de wind in.

De wind zorgt ervoor dat mijn haren alle kanten opvliegen. Met een stevige zwaai duw ik ze uit m’n gezicht om niet veel later dezelfde handeling te moeten verrichten. Ik loop op een pad door de weilanden. Een klein stukje natuur in de randstad. De wind waait hier. Altijd.

Boven een van de weilanden hangt een roofvogel.
Ik zie aan z’n vleugels dat hij ook ‘last’ heeft van de wind. Zijn vleugels gaan zachtjes op en neer. Hij moet in beweging blijven. Zijn kop naar beneden. Zijn oog op z’n prooi gericht.
Hoe de wind ook waait, de vogel lijkt op hetzelfde punt te hangen, tot het moment dat het de juiste tijd is. Dan vliegt hij pijlsnel naar beneden. Ik kan niet zien of hij zijn prooi te pakken had. Was zijn bidden het wachten waard?

Oud Stenen trapje

In only a few weeks time

It’s only 2 months ago since we first met for the free first session online.
The woman on my screen is telling me her story.
The story of her stillborn son, just a few months earlier.
The story of a much loved, much wanted first child.
Her eyes are blurry from the tears. The Kleenex is much needed.  Not only on her side, also on mine.
After the free session she decided that I would be the right person to walk along with her.