Menu Sluiten

Blog

Biddende roofvogel

Biddend, tegen de wind in.

Fotocredits: https://www.instagram.com/dirkpvanloo/
gebruikt met toestemming

De wind zorgt ervoor dat mijn haren alle kanten opvliegen. Met een stevige zwaai duw ik ze uit m’n gezicht om niet veel later dezelfde handeling te moeten verrichten. Ik loop op een pad door de weilanden. Een klein stukje natuur in de randstad. De wind waait hier. Altijd.

Boven een van de weilanden hangt een roofvogel.
Ik zie aan z’n vleugels dat hij ook ‘last’ heeft van de wind. Zijn vleugels gaan zachtjes op en neer. Hij moet in beweging blijven. Zijn kop naar beneden. Zijn oog op z’n prooi gericht.
Hoe de wind ook waait, de vogel lijkt op hetzelfde punt te hangen, tot het moment dat het de juiste tijd is. Dan vliegt hij pijlsnel naar beneden. Ik kan niet zien of hij zijn prooi te pakken had. Was zijn bidden het wachten waard?

Opnieuw duw ik de haren achter mijn oren en loop verder.
Toch blijft het beest in mijn gedachten. Wat bijzonder mooi dat je je ogen zo gericht kan houden op je doel. Schijnbaar onbewegelijk.
Maar ik me bedenk dat het wel leek of hij stilstond, maar dat zijn vleugels in beweging bleven. Biddend, tegen de wind in.

Zo kan het ook in rouw zijn.
Het kan lijken of je stil staat. Eindeloos wachtend. Eindeloos biddend. Eindeloos verwachtend. Naar iets waarvan je de uitkomst niet weet.
Maar je vleugels bewegen.
Vaak zonder dat je het beseft ben je toch op een andere plek gekomen dan daarvoor. Het rouwveld bewandel je vaak in een soort van roes. Zonder dat je het zelf helemaal door hebt. Opeens ben je op een andere plek. Opeens ziet de wereld er toch anders uit…
Biddend, tegen de wind in, veranderd het perspectief.

Terwijl ik opnieuw de haren uit mijn gezicht duw bid ook ik, tegen de wind in.
‘Heer dat ik, met praktijk Deborah, maar heel veel moeders in hun stilstaan mag aanmoedigen. Want in hun stil staan, zijn ze eigenlijk onderweg’.

Oud Stenen trapje

In only a few weeks time

It’s only 2 months ago since we first met for the free first session online.
The woman on my screen is telling me her story.
The story of her stillborn son, just a few months earlier.
The story of a much loved, much wanted first child.
Her eyes are blurry from the tears. The Kleenex is much needed.  Not only on her side, also on mine.
After the free session she decided that I would be the right person to walk along with her.

meghan markle miskraam

Het verlies van een kind

“Het verlies van een kind betekent dat je een bijna ondraaglijk verdriet moet dragen dat door velen wordt ervaren, maar waarover weinig wordt gesproken”, schrijft de Meghan Markle na het verlies van haar tweede kindje.

Annemieke, zegt de vrouw aan de telefoon. ‘Het was maar negen weken. Ik snap niet dat ik hier zo overstuur van ben. Ik lig eindeloos te denken. Met mijn hand over mijn buik te wrijven. Te hopen dat ik het gedroomd heb. Dat dat moment op de wc niet gebeurd is’. Even is het stil, terwijl ik een droge snik hoor aan de andere kant van de lijn.
‘Ik heb m’n kindje doorgespoeld.’

Zakelijke rekening bankpas

Een rekening in 15 minuten

Ik zit aan mijn werktafel. Gewapend met een bak koffie en mijn telefoon probeer ik een zakelijke rekening te openen voor mijn eigen praktijk. Bij de opening van mijn praktijk dachten we na over welke telefoon ik nodig had. ‘Gewoon, eentje om te bellen’, was mijn simpele antwoord. Dus heb ik nu een eenvoudige telefoon waar ik mee kan bellen en appen, meer niet.

Ik heb al een zakelijke rekening. Maar bij het versturen van de eerste rekening van mijn praktijk kwam ik er achter dat dit bij deze bank niet kan in de vorm van een betaalverzoek. Dat is niet bepaald handig. Vandaar dat ik nu bezig ben een zakelijke rekening te openen bij een bank waar dat wel kan. De app vertelt me dat het allemaal zo geregeld moet zijn. ‘Open je rekening binnen vijftien minuten’, staat er.

Skype

Online verliesbegeleiding

Het verhaal van de vrouw op mijn computerscherm is hartverscheurend. Vanwege het besmettingsgevaar is het eigenlijk maar goed dat ze niet in mijn woonkamer op de bank zit. Het zou onmenselijk geweest zijn haar niet te troosten. Feit is dat ze honderden kilometers bij mij vandaan is. Dat er geen mogelijkheid is mijn arm om haar heen te slaan. Of haar een zakdoek aan te bieden.
Vandaag is mijn eerste rouwbegeleidingsgesprek online.

Een wandeling hand in hand met klein meisje

Rouw in de toekomst

Als je je ouders verliest, verlies je het verleden. Als je je kind verliest, verlies je toekomst.
Ik las of hoorde deze zin ergens na het overlijden van onze dochter.
Ik heb geen persoonlijke ervaring met het verlies van een van mijn ouders, maar dat moet heel heftig zijn. Ik ben het ook niet geheel eens met de opmerking dat je met het verlies van je ouders alleen het verleden verliest. Want ook hén mis je in de toekomst. Bij bruiloften, bij partijen, bij grote of juist kleine gelegenheid zoals de geboorte van een kind of het halen van een diploma.
Wat het verschil is, is dat bij het verlies van ouders er vaak een boekwerk ligt aan herinneringen. Aan foto’s. Aan leuke en ook minder leuke dingen. Het verhaal is completer.

Afhankelijk van de leeftijd van het overleden kind is dat boekwerk aan herinneringen minder groot. In ons geval is het maar een pagina aan herinneringen en foto’s. Er zal nooit iets bij komen…

fotoalbum

Linkjes

Onze kast onder de trap bevat lange planken met tientallen fotoboeken.
Vanmorgen trok ik er een uit de kast. In 1994 moet ik zijn.
Vol verwachting sla ik de bladzijden om van het album. Zou ik nog iets bewaard hebben?
Iets feitelijks van dat heftige wat ik nooit vergeten ben.
Iedere bladzijde moet ik langzaam lostrekken. De foto’s zitten aan elkaar vastgeplakt.
Het is 26 jaar geleden. Ik was toen 14 jaar.

De details weet ik niet meer precies. Misschien was het een woensdagmiddag of een zaterdag. Feit is dat het broertje van een vriendinnetje uit mijn HAVO 3 klas speelde in een maisveld. De tractor was de mais aan het kolven, reed naar achteren en zag het jongetje niet. Wouter, het achtjarige broertje van mijn vriendinnetje overleed aan de gevolgen van dat ongeluk. Ongeloof, verbijstering, en de vraag van ‘hoe dan?’ hingen in de lucht.

De stilgeboren baby van Chrissy en John

De baby van Chrissy en John

Het feit dat het coronavirus zo oplaait, dat ik geadviseerd word om met een mondkapje in de winkel te lopen raakt me. Ik ben in hart en nieren een verpleegkundige. Ik wil echt mensen helpen. Maar een mondkapje… Ik breng vanwege het beslaan van mijn bril vast anderen eerder in gevaar dan dat het bijdraagt aan de veiligheid. Ik zit vaker aan mijn gezicht omdat mijn bril beslaat en zonder bril ben ik blind dus dat is ook geen optie.

Deze gedachten schieten door mijn hoofd terwijl ik nu.nl door scroll naar nieuws wat mij wel interesseert. Ergens onderaan de pagina lees ik ‘Derde kind van Chrissy Teigen en John Legend kort na geboorte overleden.’
Mijn mondkapjes dilemma parkeer ik direct. Dit zijn problemen van hele andere orde. Het verliezen van een kind; DAT is pas een wereldprobleem.