Menu Sluiten
Skype

Online verliesbegeleiding

Het verhaal van de vrouw op mijn computerscherm is hartverscheurend. Vanwege het besmettingsgevaar is het eigenlijk maar goed dat ze niet in mijn woonkamer op de bank zit. Het zou onmenselijk geweest zijn haar niet te troosten. Feit is dat ze honderden kilometers bij mij vandaan is. Dat er geen mogelijkheid is mijn arm om haar heen te slaan. Of haar een zakdoek aan te bieden.
Vandaag is mijn eerste rouwbegeleidingsgesprek online.

Een wandeling hand in hand met klein meisje

Rouw in de toekomst

Als je je ouders verliest, verlies je het verleden. Als je je kind verliest, verlies je toekomst.
Ik las of hoorde deze zin ergens na het overlijden van onze dochter.
Ik heb geen persoonlijke ervaring met het verlies van een van mijn ouders, maar dat moet heel heftig zijn. Ik ben het ook niet geheel eens met de opmerking dat je met het verlies van je ouders alleen het verleden verliest. Want ook hén mis je in de toekomst. Bij bruiloften, bij partijen, bij grote of juist kleine gelegenheid zoals de geboorte van een kind of het halen van een diploma.
Wat het verschil is, is dat bij het verlies van ouders er vaak een boekwerk ligt aan herinneringen. Aan foto’s. Aan leuke en ook minder leuke dingen. Het verhaal is completer.

Afhankelijk van de leeftijd van het overleden kind is dat boekwerk aan herinneringen minder groot. In ons geval is het maar een pagina aan herinneringen en foto’s. Er zal nooit iets bij komen…

fotoalbum

Linkjes

Onze kast onder de trap bevat lange planken met tientallen fotoboeken.
Vanmorgen trok ik er een uit de kast. In 1994 moet ik zijn.
Vol verwachting sla ik de bladzijden om van het album. Zou ik nog iets bewaard hebben?
Iets feitelijks van dat heftige wat ik nooit vergeten ben.
Iedere bladzijde moet ik langzaam lostrekken. De foto’s zitten aan elkaar vastgeplakt.
Het is 26 jaar geleden. Ik was toen 14 jaar.

De details weet ik niet meer precies. Misschien was het een woensdagmiddag of een zaterdag. Feit is dat het broertje van een vriendinnetje uit mijn HAVO 3 klas speelde in een maisveld. De tractor was de mais aan het kolven, reed naar achteren en zag het jongetje niet. Wouter, het achtjarige broertje van mijn vriendinnetje overleed aan de gevolgen van dat ongeluk. Ongeloof, verbijstering, en de vraag van ‘hoe dan?’ hingen in de lucht.

De stilgeboren baby van Chrissy en John

De baby van Chrissy en John

Het feit dat het coronavirus zo oplaait, dat ik geadviseerd word om met een mondkapje in de winkel te lopen raakt me. Ik ben in hart en nieren een verpleegkundige. Ik wil echt mensen helpen. Maar een mondkapje… Ik breng vanwege het beslaan van mijn bril vast anderen eerder in gevaar dan dat het bijdraagt aan de veiligheid. Ik zit vaker aan mijn gezicht omdat mijn bril beslaat en zonder bril ben ik blind dus dat is ook geen optie.

Deze gedachten schieten door mijn hoofd terwijl ik nu.nl door scroll naar nieuws wat mij wel interesseert. Ergens onderaan de pagina lees ik ‘Derde kind van Chrissy Teigen en John Legend kort na geboorte overleden.’
Mijn mondkapjes dilemma parkeer ik direct. Dit zijn problemen van hele andere orde. Het verliezen van een kind; DAT is pas een wereldprobleem.